Тоҷикӣ
Русский
English
Санаи 31-уми марти соли 2026 дар Институти иқтисодиёт ва демографияи Академияи миллии илмҳои Тоҷикистон бахшида ба ҷашни байналмилалии Наврӯз чорабинии идона баргузор гардид. Чорабинии наврӯзиро директори Институти иқтисодиёт ва демографияи АМИТ, д.и.и. Бобозода Комил Олимҷон ҳусни оғоз бахшида, қайд намуданд, ки Наврӯз яке аз қадимтарин ва зеботарин идҳои мардуми ориёӣ мебошад, ки рамзи эҳёи табиат, оғози соли нав ва пирӯзии рӯшноӣ бар торикист. Ин ҷашн таърихи беш аз 6-ҳазорсола дошта, бо номи «Наврӯзи олам» дар саросари ҷаҳон эътироф шудааст.
Ҳамзамон, иброз гардид, ки бо дастгириҳои пайвастаи давлату Ҳукумати Ҷумҳурии Тоҷикистон ва талошҳои созандаи Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ - Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон, муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон Наврӯз мақоми байналмилалӣ касб намуда, имрӯз ҳамчун ҷашни ваҳдату ҳамдигарфаҳмӣ дар саросари ҷаҳон таҷлил мегардад.
Дар ин рӯзҳо замин қабои сабз ба бар мекунад ва деҳқон бо умеди фаровонӣ ба киштзорон мебарояд. Наврӯз бо суннатҳои хоси худ, аз ҷумла оростани хони «Ҳафтсин» ва «Ҳафтшин», пухтани суманак ва баргузории бозиҳои миллӣ, ба монанди гуштинигирӣ ва бузкашӣ, шукӯҳи махсус дорад. Муҳимтарин паёми Наврӯз дӯстӣ ва бахшиш аст. Мардум хонаҳои худро тоза карда, кинаҳоро аз дил мебароранд ва ба дидори ҳамдигар мераванд. Бигзор Наврӯзи навбати ба ҳар хонадони тоҷик файзу баракат, шодӣ ва сулҳи пойдор биёрад.
Ҳамзамон, саҳни Институт бо шиору овезахои наврӯзӣ, расму оинҳои миллӣ, оростани дастархони Наврӯзӣ, хафт сину ҳафт шин, гулдӯзиҳо, чаканбофӣ, атласбофӣ, асбобу мусиқихои миллӣ ва пухтани таомҳои миллӣ ороста гардида, ба маърази тамошобинон гузошта шуда буд.
Дар ҳамоиши идонаи наврӯзӣ ноиби президенти Академияи миллии илмҳои Тоҷикистон, д.и.ф., профессор Саломиён Муҳаммаддовуд, муовини раиси Кумитаи иҷроияи ибтидоии «Хирадмандон»-и ҲХДТ дар АМИТ, д.и.т., профессор Қурбонова Ширин, директори Институти омӯзиши масъалаҳои давлатҳои Осиё ва Аврупои АМИТ, д.и.ф., профессор Ҳайдарзода Рустам Ҷура ва дигар шахсони даъватшуда иштирок доштанд. Дар чорабинии мазкур қисмати фарҳангӣ низ гузаронида шуд.
Дар фарҷоми чорабинии тантанавӣ аз ҷониби директори Институти иқтисодиёт ва демографияи АМИТ, д.и.и. Бобозода Комил Олимҷон ба ҳамаи кормандон барои иштироки фаъолона ва саҳми арзанда дар корҳои ободонӣ ва созандагӣ бахшида ба ҷашни Наврӯз сипосгузорӣ ва миннатдорӣ баён карда шуд.
Адиб, олим ва асосгузори адабиёти муосири тоҷик. Аввалин Президенти Академияи илмҳои Ҷумҳурии Тоҷикистон. Муаллифи асарҳои «Таърихи амирони манғитияи Бухоро», «Таърихи инқилоби фикрӣ дар Бухоро», «Намунаи адабиёти тоҷик», «Дохунда», «Ғуломон», «Ёддоштҳо» ва дигар асарҳо, ки ба 29 забони хориҷӣ нашр шудаанд.
Олим, академики Академияи Илмҳои ИҶШС, арбоби ҳизбӣ ва давлатӣ, муаллифи китоби оламшумули «Тоҷикон» ва зиёда аз 300 асару мақолаҳо.
Шоири халқӣ, раиси Иттифоқи нависандагони Тоҷикистон, Қаҳрамони меҳнати сотсиалистӣ, Раиси Кумитаи якдилии халқҳои Осиё ва Африқо. Барои достонҳои «Қиссаи Ҳиндустон»(1948), «Ҳасани аробакаш», «Чароғи абадӣ», «Садои Осиё»,(1960) «Ҷони ширин» (1963) бо ҷоизаҳои давлатии ИҶШС, ҶШС Тоҷикистон ва байналмилалии ба номи Ҷ. Неҳру (1967) сарфароз шуда буд.
Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон. 19 ноябри соли 1992 дар иҷлосияи XVI Шўрои Олии Ҷумҳурии Тоҷикистон раиси Шўрои Олии Ҷумҳурии Тоҷикистон, 6 ноябри соли 1994 бори аввал, солҳои 1999, 2006 ва 2013 Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон интихоб гардидаст.
Нусратулло Махсум (Лутфуллоев) ходими давлатӣ ва ҳизбӣ. Солҳои 1924-1926 раиси Кумитаи инқилобии ҶМШС Тоҷикистон, солҳои 1926-1933 раиси Кумитаи Иҷроияи Марказии ҶШС Тоҷикистон.
Ходими давлатӣ ва ҳизбӣ. Солҳои 1929-1931 котиби Ҳизби коммунистии ҶШС Тоҷикистон, солҳои 1933-1937 Раиси Кумитаи Иҷроияи Марказии ҶШС Тоҷикистон.
